Drugi krok dobrej opieki

Przygotowanie szczeniaka do domu

Nowy szczeniak to radość, wyczerpanie i, przez kilka tygodni, trochę jak posiadanie noworodka, który potrafi biegać. Dobra wiadomość jest taka, że większość wczesnych problemów, takich jak wypadki na dywanie, płacz w nocy czy gryzienie rąk, jest normalna i z czasem mija dzięki cierpliwości i rutynie. Ten przewodnik prowadzi Cię od znalezienia szczeniaka do końca pierwszych dziewięćdziesięciu dni, krok po kroku, spokojnie.

Otwarta drucianka dla szczeniaka ze złożonym owsianym kocykiem na jednolitym tle

Jak właściwie znaleźć szczeniaka

Zawsze zobacz szczeniaka razem z matką, w miejscu, w którym się wychowywał. W Anglii Prawo Lucy weszło w życie w kwietniu 2020 roku, co oznacza, że szczenięta poniżej sześciu miesięcy trzeba kupować bezpośrednio od hodowcy lub adoptować z przytuliska, a nie od pośrednika czy ze sklepu zoologicznego. Hodowcy w Anglii muszą też oznaczyć szczenię mikroczipem do ośmiu tygodnia życia, a dane powinny zostać przeniesione na Ciebie.

Puppy Contract, przygotowany przez RSPCA i Animal Welfare Foundation, to bezpłatny dokument, który pomaga zadać właściwe pytania i zapisać, co powiedział hodowca. Dobry hodowca ucieszy się, że pytasz. Program Assured Breeder Scheme Kennel Club to kolejny punkt wyjścia, choć badania zdrowotne i tak warto sprawdzić samodzielnie.

  • Czerwone flagi

    Spotkanie na parkingu, „mama jest na spacerze”, kilka ras na sprzedaż, presja, by wpłacić zaliczkę przed wizytą.

  • Zielone flagi

    Lista oczekujących, pytania o Twój dom, certyfikaty badań zdrowotnych oraz oferta zwrotu psa na każdym etapie jego życia.

Przygotowanie domu

Przed dniem odbioru wybierz dla szczeniaka małe, ciche miejsce: klatkę z otwartymi drzwiczkami lub kojec w kuchni. Dodaj miękkie legowisko, miskę z wodą i kilka gryzaków o różnej fakturze. Szczenięta śpią nawet osiemnaście godzin na dobę, a bezpieczna kryjówka pomaga im odpoczywać.

Zabezpiecz dom na wysokości szczeniaka. Schowaj kable, podnieś buty i przenieś rośliny doniczkowe, leki oraz worki na śmieci poza zasięg. Postaw bramki, gdzie są potrzebne. Wybierz płaską obrożę lub miękkie szelki z zawieszką z danymi; w Wielkiej Brytanii prawo wymaga zawieszki z imieniem i adresem właściciela, gdy pies przebywa w miejscu publicznym.

Zapytaj hodowcę lub przytulisko, jaką karmę je szczenię, i przez pierwszy tydzień lub dwa podawaj tę samą. Każdą zmianę wprowadzaj stopniowo, przez około siedem dni, aby uniknąć problemów żołądkowych.

Mała czerwona obroża dla szczeniaka z okrągłą mosiężną zawieszką z danymi na jednolicie kremowej powierzchni

Pierwsze dziewięćdziesiąt dni, tydzień po tygodniu

  1. Dzień 1

    Odbierz szczenię rano, jeśli to możliwe, aby miało cały dzień na poznawanie domu przed nocą. Ogranicz odwiedziny. Od razu pokaż miejsce na siku na zewnątrz i chwal spokojnym głosem, gdy się załatwi.

  2. Dni 2–7

    Wyjścia do toalety po każdym śnie, posiłku i zabawie oraz co najmniej co godzinę, gdy szczenię nie śpi. Na początku śpij blisko szczeniaka; zwisająca przy klatce dłoń łagodzi nocny płacz. Umów pierwszą wizytę u weterynarza.

  3. Tygodnie 2–3

    Zacznij zabawy z imieniem i komendę „siad” z maleńkimi smakołykami. Codziennie krótko dotykaj uszu, łap i pyska, aby przyszłe wizyty u weterynarza i w salonie groomerskim były łatwe.

  4. Tygodnie 3–6

    Socjalizacja to najważniejsze zadanie. Przed około dwunastym–czternastym tygodniem życia szczenięta uczą się, co jest normalne. Noś je, by widziały ruch uliczny, autobusy, parasolki i ludzi w kapeluszach, a każde spotkanie niech będzie krótkie i przyjemne.

  5. Tygodnie 6–9

    Zapisz szczenię na zajęcia oparte na nagrodach, gdy weterynarz wyrazi zgodę. Zacznij krótkie rozstania: najpierw minutę, potem pięć, potem piętnaście, gdy szczenię ma gryzaka.

  6. Tygodnie 9–13

    Ćwicz przywołanie na długiej smyczy w bezpiecznych miejscach. Spacery niech będą krótkie i łagodne; rosnące stawy lepiej znoszą zabawę i eksplorację niż długie marsze.

Szczepienia, odrobaczanie i weterynarz

Weterynarz ustali harmonogram szczepień dostosowany do Twojej okolicy. W Wielkiej Brytanii zwykle obejmuje on nosówkę, zakaźne zapalenie wątroby, parwowirozę i leptospirozę; pierwsze szczepienie często wykonuje się około ósmego tygodnia życia, a drugie kilka tygodni później. Światowe Stowarzyszenie Weterynarzy Małych Zwierząt (WSAVA) publikuje wytyczne globalne, którymi kieruje się wielu lekarzy, w tym w niektórych przypadkach ostatnią dawkę szczenięcą w wieku szesnastu tygodni lub więcej. Zapytaj, kiedy szczenię może bezpiecznie chodzić po miejscach publicznych.

Szczenięta potrzebują też regularnego odrobaczania i leczenia pcheł. Zapytaj o płucnicę, którą roznoszą ślimaki i która występuje w dużej części Wielkiej Brytanii. Porozmawiaj z weterynarzem o ubezpieczeniu zwierzęcia już teraz, zanim pojawią się jakiekolwiek schorzenia, oraz o odpowiednim wieku kastracji, który może się różnić u ras dużych.

Gryzienie, płacz i inne normalne zachowania

  • Gryzienie

    Szczenięta poznają świat pyskiem. Zamień swoją dłoń na zabawkę, a gdy są zbyt nakręcone, spokojnie przerwij zabawę. Przemęczone szczenięta gryzą częściej, więc zaplanuj drzemki.

  • Płacz nocą

    Samotność poza miotem jest trudna. Pocieszanie to nie „rozpieszczanie”. Stopniowo przesuwaj klatkę dalej od swojego łóżka przez kilka tygodni.

  • Wypadki

    Sprzątaj środkiem enzymatycznym, nigdy nie karz. Wypadki oznaczają, że potrzebujesz częstszych wyjść, a nie ostrzejszego tonu.

Dobrą lekturą uzupełniającą są książki, takie jak Ian Dunbar's Before and After Getting Your Puppy oraz John Bradshaw's In Defence of Dogs. Gdy skończą się pierwsze dziewięćdziesiąt dni, kontynuuj codzienny rytm opieki.